سلام فرزند، رفیق،شفیق، دردانه ...
(ما) کلمه عجیبی هست برای شکل گیری یک زندگی.
(ما) برای ساختن و ساخته شدن و مهر ورزیدن، وزنه سنگینی داره.
جان دل، آدم در نقش هایی که روزگار براش رقم میزنه هم میتونه خوب نقش خودش و ایفا کنه هم بد. می تونه خلاف انتظار دیگران و شوکه کنه، می تونه شگفت زده شون کنه. اما قبل اینکه دیگران برای این (ما) مهم باشند، سه عضو اصلی و کلیدی این رابطه باید از پس شروع یک عاشقانه آرام ولو طوفانی بر بیان. ما خلاف توقع جامعه و اطرافیان و عرف موجود در حال ساختن علایق و مهربانی هستیم و تو محور این رابطه قرار داری.
دردانه، من مانند زنی هستم که نطفه کودکی را در شکم دارم و روزگارم با حضورش متفاوت شده. گاهی بودنت را باور می کنم و گاه با باورم زندگی.
باردار بودن فرزندی همچون تو فرصت کودکانه ای نصیب ما می کند تا با تو زندگی را بازی کنیم. من کمی زمان برای درست کردن شرایط مناسب برای تو نیاز دارم.
راستی غذای مورد علایقه تو چیه؟
تو هم مثل ما حاضری کفش آل استار بپوشی؟
دلت میخواد با هم کافه بازی بریم؟ اونجا یک محیط مهیج برای بازی کردن ماست.
فراموش نکن...
این بهار من تو را در سینه ام دارم.
اینجا برای توست...
برچسب:
نویسنده: نیکان نظری